Yol yol aştığım her bir yerin duraklarında binlerce insan otobüs gişelerinde birileriyle veda sahnesindeki o kasvetli havayı soluyor…bense bir sonraki durağı düşünerek hareket ediyorum hep..son durak yolcusunun ineceği yerde beni de kovacaklar…sıralı otobüslerin önünde binlerce insan kalkış saati hiç gelmesin diye gözlerini bin bir güçlükle çekiyor saatlerden…ben hep çabuk kalkmasını isterim biran önce gitsin bitsin her şey…çünkü kıskanıyorum onları çünkü benim veda sahnelerim hiç böyle olmadı…yalnız kalmaya ezelden alışık ruhum yalnız yapılacak yolculuğun keyfini çıkarıyor,her yolculuğumda….En ön koltuk cam kenarı ayırttım kendime otobüslerin en sevdiğim yeridir alışık olduğum…

Hayatım boyunca hep yaşamaya çalışan ama yaşarken bile ölüm kokan bir deli yolcuydum ben…çetrefilli ve adilik içindeki ilişkilerimden kaçışlarım bu yüzden….Bu yüzden yaşadığım yerlerde mutsuzluğumun gölgesi…

Ayrı şehir kısmını düşünüyorum yolculuk süredursun nasıl oluyor da aynı gökyüzüne bakıyoruz ve aynı yıldızları seyrediyoruz…aynı gecede korku dolu saatlerin bile farkı yok…

Dağ bayır çamur demeden aşıyor yolları ve yer yer sallandırıyor otobüs tekerleri…bir yanımda dağ platformları bir yanımda uçurumların eşiği korkuyla karışık duygular basıyor vücudumun hücrelerini…acımasız bir hesaplaşmayla karşı karşıya kaldım bu dakikalarda keşke gitsem bir daha geri dönmesem dedim aniden…şuursuzca düşündüğüm bu düşünceden sıyrıldım hemen…ama ruhum şehirlerarası yolculuklardan yorulmuş,küçük bir fırtınayla yerle bir olacak kadar zayıf artık….

Son durak yolcularına seslenişlerini duydum muavinin biri diyordu şurada inecek olan var mı diye..durdum baktım yolculuğumun sona erişini büyük bir zevkle karşıladım…indim şehrin hiç tanımadık yüzü buram buram kokusu sızlattı burnumun kemiklerini…hayatımın bir karesinde her zaman hatırlayabileceğim bir son durak var…ve ben yaşadıklarından kaçan bir sürgün bir deli yolcuyum hala işte bu yüzden yollar yazılacak hep bana otogarlarında kentlerin ve bir sürgüncülüğün sahnesini oynatacağım otobüs duraklarında….