cagglarblog » Biraz edebiyat

Sensizlik İşte Adı Bu Gecenin…

Özge — Mon, 26 Jul 2010 18:28:27 +0000

Uyutmadı yine bu izmir gecesi, sessizliği ve şehrin pencereden dağılan uğultusu birazda… saatin kaç olduğu umrumda değil, uyku zaten yok… sabahı beklerken düşünüyorum, ki bu son zamanlarda çoğaldı, gecelerim eksik, gecelerim uykusuz…

Geceler zindan, geceler hep soğuk şimdi…

Geceler hep sessiz..

Geceler sızlatıyor içimi, sensizliğe dönüşecek herşey

Sessizliğe mi vurulduk peki şimdi ?

Yoksa sensizliğe mi yolculuk…

Bu gece mi ?

Bu gece değil, başka gece de yok böyle çelişen…

Kanatmadı yine bu sensizlik, biliyorum başka gün de yok… Alışmalıyım sensizliğe yeniden, ve binlerce kez hükmetmeliyim beynime “sen” diye bir kimse hiç girmedi bu eve…

Umudun son bulduğu yer, sensizliğe vuracak şehrin karanlığı…

Bu kez ben gideceğim…!

Beni sensiz bırakacak bütün yaşanmamışlıkları da yanıma alıp ,ve hükmen mağlup gideceğim..

Haksızlığın önüne geçemediğim yıllara hesap sora sora, bu kez evet işte bu kez ben terkediyorum diyerek gideceğim.. yana yana, kor ateşlerin içinden geçeceğim önce… Bile bile ateşe yürümedik mi zaten ? Bile bile biz olmadık mı ? evet olduk..! Önce sen olduk, sonra ben… Sonra biz olduk, adı yok sanı yok ama biz olduk… İkimiz olduk, çoğaldık… ve hep çoğaldı, bende çoğaldı, çoğalacaktı…

Çoğaltmadı yine bu sensizlik, biliyorum başka çare yok… Gitmeli, gidebilmeli bazen… Özgürlüğü ararken içimde çekip gidebilmekte buldum çareyi… Yoksa sen tuzaksın bana, sen uzaksın aslında, sen yakınken uzaksın çoğunlukla… Demem o ki ; aynı yerde iki kişi, aynı dilde farklı kişi, ayrı yerlerde yalnız iki kişi…

Konuşabilmek seninle aslında en güzeli… Bir insan nasıl konuşur ki gözleriyle; bağıra çağıra dudak dahi oynatmadan…

Konuşturtmadı yine bu sensizlik, biliyorum son sözü hiç yok… Yüreğim suçlu aklım karmakarışık, boşluklardan yola çıktım son durağım “sen” istasyonu.. İndim köşede sana, bir koştum sana, bir kaçtım… bir geldim, bir gittim.. ama hep geldim, hep geldin… ama bu kez ben gitmeliyim..!!

Bir yürek var bir beden de..

Bir sızı var..

Bir ağrıyan yanı..

Kanı çekiliyor, belki

Bir yara var…

Bir yarım bırakmış…

Bir ceza, bin günah…

Bir vicdan..

Bir yürek var bir beden de..

Ama bir cesaret yok ötede…

Adı yok birin..

İkinciye hiç gerek yok…

Son söze ne hacet !

Sensizlik işte adı bu gecenin..

Özge Kesim

Bu makaleyi paylaş:

Yaşarken Öldüremezsin Sevdiğini…!

Özge — Fri, 20 Nov 2009 20:24:08 +0000

Yaşarken öldüremezsin sevdiğini..!

Öldürürsen ya da öldü dersen sevginden şüphe ederim…

Hayat akıl erdiremeyeceğin kadar oyunlarla dolu oysa…

Kimi zaman unuttum dersin..

Kimi zaman öldürdüm..!

Ama asla yaşayan birini öldüremezsin…!

Ölmez…

Sen öyle kabul et…!

Kandır kendini…!

Mutluluk maskeleri tak yüzüne….

Bildiğin bütün şarkıları ezbere söyle…

İhtimalleri sil at bir kenarıya…

Bütün tabularını yık bu gece..

Git…!

Onu tam da öldürdüğün yere..

Tükür oraya…

Son sözlerini itinayla savur toprağına..

Bütün öfkeni kus olduğun yere…

Yapamadıklarıyla yargıla onu…

Suçsuzluğunu savun…

Ağla…!

Kemiklerini sızlat…!

Öldü ya…

Vicdan azabı çekmiyosun sen..!

Git şimdi…!

Bak etrafına…

Onunla vakit geçirdiğin heryer tanıdık geliyor sana…

Şehir tanıdık..

Sokaklar , caddeler…

Merdiven basamakları…

Kaldırımlar…

Kaldır başını…!

Bak gökyüzüne..!

Ne gördün..!

Sonsuzluk mu dedin..!

Mavi…!

Aşk mavidir…mavi umut…

Dizlerin mi kanıyo..!

Çok mu yara aldın hayatta..

Kaç kere kırıldı kalbin …!

Kaç kere düştün de kalktın sonra..!

Bir dakika sonra ne olacağını bilemezsin..

Ya gülersin ya ağlarsın..

Ortası yok…!

Sigarayı bilirsin…

İlk içmenden sonraki adım senin için çok önemlidir..

Ya içmezsin ya da içersin..

İçmeye devam edersen bırakamazsın..!

Aşkın içinde de bu gizli..

Önce seversin…

Sevdikçe aşık olursun..!

Aşık olursan bırakamazsın..!

Aşkın içinde bağımlılık mevcut..

Bağımlıysan vazgeçemezsin..!

Vazgeç..!

Aşık falan değilsin sen..

Öyle sanıyorsun..

Kandırma kendini..!

Sen yaşayabilceğin kadar yaşadın aşkını..

Tek başına..!

Bağıra bağıra…!

Yüreğine taş bastın o diye..

Sonra öldürdün onu..!

Gömdün kalbindeki en derin köşeye..

Öyle ya..

Yoksaydın onu…

Kimi insan nefretiyle besler sevgisini..

Kimisi gizli gizli sever..

Kimisi unutur gerçekten…

Kimisi de öldürür sevdiğini..

Ama bilmezler ki ölmez..

Yaşarken öldüremezsin sevdiğini..!

Öldü dersen..

Öldürürsen…

Sevginden şüphe ederim..

Aşk dediğin üçüncü tekil şahıs…

Birini öldürmek için başkasına duyduğun hislerdir seni kandıran..

Hayat bir oyun, saklambaç oyunu..

Yakalanırsan sobelenirsin…

Görürsen gölgeyi..

Öldü diyemezsin…!

Gördün..!

Yaşarken öldüremezsin işte..

Ölmez..

O hep var..

İçinde..

Gizli saklı yaşadığın

Öfke duyduğun kin güdtüğün yerde..

Varlık- yokluk sahasını terket şimdi..!

Kimse öldüremez sevdiğini..

Bir başkasının günahına girmedikçe…!!

Bu makaleyi paylaş:

Buğulu Cam Gibiydi Gözlerin..!

Özge — Thu, 17 Sep 2009 13:09:14 +0000

Buğulu cam gibiydi gözlerin…

Islak ıslaktı hep..

Çoğunlukla belirsizlik sezerdim..

Ne vakit gözlerin değse gözüme..

Felaket gibi gelirdi..

Delirirdim..

Bir de anlayamazdım öyle..

Zordun…

Aslında anlatırdın…

Öylece sakin ve tereddütsüz…

Bakardın,kalırdın…

Ben anlamak istemezdim..

Hiç te anlamazdım..

Anlasaydım..

Gitmezdin..!

………

Buğulu cam gibiydi gözlerin..

Buğusunu silmeye çalıştıkça, uzaklaşırdın..

Net değildin..

Kesinlik yoktu hiçbir zaman gözlerinde..

Kaçıp gitmen an meselesi olurdu

Öyle de oldu..

Ben gözlerini seyredalarken..

Silkelendim..

Baktım; yoktun..!

Şimdi her “rengi belirsiz göz” de senin gözlerin dolaşıyor…

Hayret…

Hiç biri senin gibi bakmıyor..

…………

Buğulu cam gibiydi gözlerin..

Gözlerime değdikçe acıtıyordu cam parçacıkların..

Önceleri bir aşkın belirsizliğini anlatıyordun oysa..

Şimdi anlayamadığım kadar var…

Bakmaya izni olmayan benim..!

Diskalifiye edilmişim..

Oysa ne çok özledim..!

Bana seninle olan herşey yasaktı..!

Sen yasaktın..

Biliyordum..

………

Buğulu cam gibiydi gözlerin..

Işıl ışıldı..

Mavisiyle çıldırtırdı gökleri, okyanusları..

Güldüğünde güneş saçılırdı etrafa…

Günümü aydınlatırdın…

Saçlarıma değdi mi dudak uçların..

Havam olurdu, aptallaşırdım

Şimdi nerede görsem seni..

Başın öne eğik..

Suratın asık..

Başka yerlere bakmaya çalışırken buluyorum hep..

Ne vakit yanından geçsem..

Kokun herzamankinden daha değişik geliyor..

İçim eriyor..

………….

Buğulu cam gibiydi gözlerin..

Korkardım bakmaya..

Bazen acıtırdın..

Bazen ağlatırdın..

Bazen güldürürdün..

Gözlerin..

Felaketimdi..

Çoğunlukla belirsizdin..

Öyle kaldın….!!!!!!

Özge Kesim…

Bu makaleyi paylaş:

Bir İhtimal Seni Sevmek..!

Özge — Sat, 05 Sep 2009 18:07:07 +0000

Sabaha uyanmak yani sana uyanmak
Günlerin,saatlerin ve dakikaların önemi olmadan seninle bi gün geçirebilmek
İhtişamını hiç eksiltmeden hırsın gölgesinden uzak bir yerde seni doyasıya yaşamak..
Özlemin ve yasaklılığın düğümlerini çözmek bir bir..
Ve ellerin olduğu kokunu değiştirmek, benliğini de öyle..
Bu seni düştüğün kuyudan bir kez daha çıkarmanın en basit yolu..
Sen varsın..
Düşlerimde ya da..
Mavi bir sabahın telaşsız uyanışlarında..
Ya da en işlek caddenin birinde..
Korkusuz bir gecenin en köründe..
Ürpertisiz ve sakin..

Düşüncelerin en yoğun olduğu kalabalık saatlerde seni katabilmek içine..
Ve senden bahsedebilmeyi başarabilmek insanlara..
Korkusuzca yaşayabilme ihtimali seni sevmek
Hesabını kimseye vermeden..
Ve nerede kimle ne yaşadığını düşünmeden..
Bir hiçlik edasıyla başlayıp önce,sonra seni yeniden hayata döndürmek..
Yanından geçerken kokunu hissedebilmek burun deliklerini sızlatan..
Yangınlarda bile olsa yürek..
Yansa da can…
Yani acısını hissetmemek seni sevmek..

Çocukluğumdan kalma fotoğrafların içine gömülüp
Keşke hala çocuk olsaydım demek..
Ve senin çocukluğunu düşünüp gözlerimden düşen yağmurları tutabilmek..
Ve büyüdüğünü kabullenmek bir gün..
Her gün biraz daha değiştiğinin farkına varabilmek ayna gözünden…
Ve düşen yapraklarını saymak yılların..
Her düşen yaprağa seninle olduğum dakikaları kaydetmek
Yani son yaprağın düşmemesi için çırpınmak seni sevmek..

Bi gülüş bi salınış aramak mimiklerinde…
Ve kah orda kah burda…
Seni bulabilmek bir yerlerde öylece kuralsız ve sebepsiz..
İyi niyetini koruyabilmek aşkın..
Seni bütün iyi niyetleriyle sevebilme ihtimali en çok can acıtan..
Ne yukarı çıkabiliyorsun ne aşağı inebiliyorsun..
İmkansızın önünde gidiyor bedelli aşkın…
Toprağa ekilmiş fidan gibi büyüyor gittikçe..
Seni önce fidana benzetip sonra ağaç oluncaya kadar beklemek..
Yani seni büyütebilme ihtimali seni sevmek…

Uyku saatlerini bilmek..
Uyuduğun geceyi düşünebilmek
Ve seni uyurken izlemenin hayaliyle küçük ama hevesli düşlerin izinde olmak..
Realiteden uzak ve tuzakların kurulu dünyadan sıyrılıp..
Kendi dünyama sığdırabilmek senli dakikaları.
Üstelik mevsimlik göç gibi diyar diyar mevsim mevsim yok olmak benliğinde..
Yani kendimi benliğinde unutabilme ihtimali seni sevmek..

Yokluğunu hiçe sayıp varlığına şükredebilmek..
Ellerinin kirine aldırmadan geçmişin nüshalarını çöpe atabilmek..
Geride bıraktığın yağmaları toparlayabilmek…
Sevdiğin herşeyi sevmek..
Sevmediklerini de sevmeme ihtimali seni sevmek..
Tesadüfleri yaşayabilmek huzura dayalı..
Yani her an her dakika seni görebilme ihtimalini düşünmek..
Fırlamak yalınayak sokağın ortasına bi hışımla..
Belkilerin önemiyle yaşamak keşkelerin önemi olmadan..
Gözlerimi ayırmadan seyredalmak gidişini..
Anıların tazeliğini kaybetmemesi için tekrar tekrar başa sarmak…
Yani neyini görsem..
Yani sen ne yapsan..
Yine de seni unutamama ihtimali seni sevmek..

Seni sevmek bildiğin herşeyi bilmemezliğe gelmek..
Seni sevmek düşüncelerin saçmalık derecesinde olduğunu hiçe saymak..
Seni sevmek hayatının devam etmesi için özgürlüğünü kısıtlayacak hiç bi harekette bulunmamak..
Seni sevmek mesafelerin başucunda durabilme ihtimali..
Seni sevmek herşeyin farkında olabilmek..
Seni sevmek yanında başkasının olabilme,ellerinin başkasına dokunduğunu ve tenine dokunan bi başkasının olduğunu kabullenmek
Seni sevmek sözcükleri sığdıramamak hiç bir tümceye..
Seni sevmek noktayı koyamamak cümlenin sonuna..
Seni sevmek imkansızlık
Seni sevmek saçmalık, delilik belki de..
Seni sevmek..
Seni sevmek işte öle bişi….

özge kesim 07.08.09 23.26

Bu makaleyi paylaş:

Yine Yollar Yazılacak Bana Otogarlarında Kentlerin..!

Özge — Sat, 05 Sep 2009 18:04:26 +0000

Yine yollar yazılacak bana otogarlarında kentlerin…bir fırtına şiddetiyle sürüleceğim büyükçe kentlerin girişlerine…biçimsizliğin ve adiliğin adı geçmediği bir sürgün yerinde her şeyden kopuk kopuk bir hayatın ilk dakikalarında bile umutsuzluğun ve yalnızlığın acizliğini taşıyorum paramparça yüreğimde…

Yol yol aştığım her bir yerin duraklarında binlerce insan otobüs gişelerinde birileriyle veda sahnesindeki o kasvetli havayı soluyor…bense bir sonraki durağı düşünerek hareket ediyorum hep..son durak yolcusunun ineceği yerde beni de kovacaklar…sıralı otobüslerin önünde binlerce insan kalkış saati hiç gelmesin diye gözlerini bin bir güçlükle çekiyor saatlerden…ben hep çabuk kalkmasını isterim biran önce gitsin bitsin her şey…çünkü kıskanıyorum onları çünkü benim veda sahnelerim hiç böyle olmadı…yalnız kalmaya ezelden alışık ruhum yalnız yapılacak yolculuğun keyfini çıkarıyor,her yolculuğumda….En ön koltuk cam kenarı ayırttım kendime otobüslerin en sevdiğim yeridir alışık olduğum…

Hayatım boyunca hep yaşamaya çalışan ama yaşarken bile ölüm kokan bir deli yolcuydum ben…çetrefilli ve adilik içindeki ilişkilerimden kaçışlarım bu yüzden….Bu yüzden yaşadığım yerlerde mutsuzluğumun gölgesi…

Ayrı şehir kısmını düşünüyorum yolculuk süredursun nasıl oluyor da aynı gökyüzüne bakıyoruz ve aynı yıldızları seyrediyoruz…aynı gecede korku dolu saatlerin bile farkı yok…

Dağ bayır çamur demeden aşıyor yolları ve yer yer sallandırıyor otobüs tekerleri…bir yanımda dağ platformları bir yanımda uçurumların eşiği korkuyla karışık duygular basıyor vücudumun hücrelerini…acımasız bir hesaplaşmayla karşı karşıya kaldım bu dakikalarda keşke gitsem bir daha geri dönmesem dedim aniden…şuursuzca düşündüğüm bu düşünceden sıyrıldım hemen…ama ruhum şehirlerarası yolculuklardan yorulmuş,küçük bir fırtınayla yerle bir olacak kadar zayıf artık….

Son durak yolcularına seslenişlerini duydum muavinin biri diyordu şurada inecek olan var mı diye..durdum baktım yolculuğumun sona erişini büyük bir zevkle karşıladım…indim şehrin hiç tanımadık yüzü buram buram kokusu sızlattı burnumun kemiklerini…hayatımın bir karesinde her zaman hatırlayabileceğim bir son durak var…ve ben yaşadıklarından kaçan bir sürgün bir deli yolcuyum hala işte bu yüzden yollar yazılacak hep bana otogarlarında kentlerin ve bir sürgüncülüğün sahnesini oynatacağım otobüs duraklarında….

özge…29.04.2009

Bu makaleyi paylaş: